12 بهمن 1390

خاطره مقام معظم رهبری از روز بازگشت امام خمینی (ره) به ایران

مولف: مدیر سیستم   /  دسته: دسته بندی نشده   /  رتبه دهید:

یكی از خاطرات خیلی جالب من، آن شب اوّلی است كه امام وارد تهران شدند؛ یعنی روز دوازدهم بهمن - شب سیزدهم - شاید اطّلاع داشته باشید و لابد شنیده‌اید كه امام، وقتی آمدند، به بهشت زهرا رفتند و سخنرانی كردند، بعد با هلی‌كوپتر بلند شدند و رفتند.

تا چند ساعت كسی خبر نداشت كه امام كجا هستند! علّت هم این بود كه هلی‌كوپتر، امام را در جایی كه خلوت باشد برده بود؛ چون اگر می‌خواسشت جایی بنشیند كه جمعیت باشد، مردم می‌ریختند و اصلاً اجازه نمی‌دادند كه امام، یك جا بروند و استراحت كنند. می‌خواستند دور امام را بگیرند.

هلی‌كوپتر در نقطه‌ای در غرب تهران رفت و نشست، بعد اتومبیلی امام را سوار كرد. همین آقای «ناطق نوری» اتومبیلی داشتند، امام را سوار می‌كنند - مرحوم حاج احمد آقا هم بود - امام می‌گویند: مرا به خیابان ولی‌عصر ببرید؛ آن‌جا منزل یكی از خویشاوندان است. درست هم بلد نبودند؛ می‌روند و سراغ به سراغ، آدرس می‌گیرند، بالاخره پیدا می‌كنند - منزل یكی از خویشاوندان امام - بی‌خبر، امام وارد منزل آنها می‌شوند!

امام هنوز نماز هم نخوانده بودند - عصر بود - از صبح كه ایشان آمدند - ساعت حدود نه و خرده‌ای - و به بهشت زهرا رفتند تا عصر، نه ناهار خورده بودند، نه نماز خوانده بودند، نه اندكی استراحت كرده بودند! آن‌جا می‌روند كه نمازی بخوانند و استراحتی بكنند. دیگر تماس با كسی نمی‌گیرند؛ یعنی آن‌جا كه می‌روند، با كسی تماس نمی‌گیرند. حالا كسانی كه در این ستادهای عملیاتی نشسته بودند - ماها بودیم كه نشسته بودیم - چقدر نگران می‌شوند! این دیگر بماند. چند ساعت، هیچ كس از امام خبر نداشت؛ تا بعد بالاخره خبر دادند كه بله، امام در منزل فلانی هستند و خودشان می‌آیند، كسی دنبالشان نرود!

من در مدرسه رفاه بودم كه مركز عملیاتِ مربوط به استقبال از امام بود - همین دبستان دخترانه رفاه كه در خیابان ایران است كه شاید شما آشنا باشید و بدانید - آن‌جا در یك قسمت، كارهایی را كه من عهده‌دار بودم، انجام می‌گرفت؛ دو، سه تا اتاق بود. ما یك روزنامه روزانه منتشر می‌كردیم. در همان روزهای انتظار امام، سه، چهار شماره روزنامه منتشر كردیم. عدّه‌ای آن‌جا بودیم كه كارهای مربوط به خودمان را انجام می‌دادیم.

آخر شب - حدود ساعت نه‌ونیم، یا ده بود - همه خسته و كوفته، روز سختی را گذرانده بودند و متفّرق شدند. من در اتاقی كه كار می‌كردم، نشسته بودم و مشغول كاری بودم؛ ناگهان دیدم مثل این كه صدایی از داخل حیاط می‌آید - جلوِ ساختمان مدرسه رفاه، یك حیاط كوچك دارد كه محلِّ رفت و آمد نیست؛ البته آن هم به كوچه در دارد، لیكن محلِّ رفت و آمد نیست - دیدم از آن حیاط، صدای گفتگویی می‌آید؛ مثل این‌كه كسی آمد، كسی رفت. پا شدم ببینم چه خبر است. یك وقت دیدم امام از كوچه، تك و تنها به طرف ساختمان می‌آیند! برای من خیلی جالب و هیجان‌انگیز بود كه بعد از سالها ایشان را می‌بینم - پانزده سال بود، از وقتی كه ایشان را تبعید كرده بودند، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم - فوراً در ساختمان، ولوله افتاد؛ از اتاقهای متعدّد - شاید حدود بیست، سی نفر آدم، آن‌جا بودند - همه جمع شدند. ایشان وارد ساختمان شدند. افراد دور ایشان ریختند و دست ایشان را بوسیدند. بعضیها گفتند كه امام را اذیّت نكنید، ایشان خسته‌اند.

برای ایشان در طبقه بالا اتاقی معیّن شده بود - كه به نظرم تا همین سالها هم مدرسه رفاه، هنوز آن اتاق را نگه داشته‌اند و ایام دوازده بهمن، گرامی می‌دارند - به نحوی طرف پله‌ها رفتند تا به اتاق بالا بروند. نزدیك پاگرد پله كه رسیدند، برگشتند طرف ما كه پای پله‌ها ایستاده بودیم و مشتاقانه به ایشان نگاه می‌كردیم. روی پله‌ها نشستند؛ معلوم شد كه خود ایشان هم دلشان نمی‌آید كه این بیست، سی نفر آدم را رها كنند و بروند استراحت كنند! روی پله‌ها به قدر شاید پنج دقیقه نشستند و صحبت كردند. حالا دقیقاً یادم نیست چه گفتند. به‌هرحال، «خسته نباشید» گفتند و امید به آینده دادند؛ بعد هم به اتاق خودشان رفتند و استراحت كردند.

البته فردای آن روز كه روز سیزدهم باشد، امام از مدرسه رفاه به مدرسه علویِ شماره دو منتقل شدند كه برِ خیابان ایران است - نه مدرسه علوی شماره یك كه همسایه رفاه است - و دیگر رفت و آمدها و كارها، همه آن‌جا بود. این خاطره به یادم مانده است.

تعداد مشاهده (631)       نظرات (0)

نظرات کاربران درباره مقاله "خاطره مقام معظم رهبری از روز بازگشت امام خمینی (ره) به ایران"


نظرتان را بیان کنید

نام:
پست الکترونیکی:
نظر:
کد بالا را در محل مربوطه وارد نمایید